“ชายอายุ 42 ปีรายได้ปีละหลายสิบล้าน นั่งลงหน้าจอ Zoom แล้วบอกอาจารย์ Stanford ว่าผมเป็น imposter และเกลียดที่จะตื่นไปทำงานทุกเช้า” หลังเขียนโพสต์เมื่อวาน มีคนทักมาหลายคนบอกว่ารู้สึกอยากลองเริ่มทำธุรกิจเหมือนกัน และน้อง Peerapat แนะว่า speech จาก Grousbeck ตรงกับเรื่องที่เราเขียนพอดี
https://www.youtube.com/watch?v=XoUfV1mgwk0
กำลังเรียนเขียนกับ Dan Koe วันที่ 8 โจทย์วันนี้คือฝึกแกะ content ดีๆ เลยเลือกเอา speech นี้มาแกะ เพราะคิดว่า speech นี้ดีในแง่มุมที่เขาพูดเรื่องความเสี่ยงของการเป็นลูกจ้าง ซึ่งตรงข้ามกับที่หลายคนมักพูดเรื่องความเสี่ยงของการทำธุรกิจ อยากขอสรุปสั้นๆ speech นี้ก่อนเผื่อคนไม่ได้ว่างไปฟังเวอร์ชั่นเต็ม ว่าทำไม speech นี้ตรงกับชีวิตเราตอนนี้ดี
เราว่าเขาเปิดการเล่าเรื่องได้น่าสนใจมาก “ความเสียใจในสิ่งที่คุณได้ทำลงไป อาจบรรเทาลงได้ด้วยกาลเวลา แต่ความเสียใจในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจเยียวยาได้”
จากนั้นก็เล่าเรื่องราวของลูกศิษย์อายุ 42 ปี ชีวิตครอบครัวที่มีความสุข มีลูกที่น่ารักสองคน มีฐานะมั่นคง มีรายได้แตะหลักเจ็ดหลัก ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ได้รับการยอมรับจากหุ้นส่วน แต่ลึกๆ แล้ว เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้รอบรู้เหมือนที่คนอื่นคิด และที่สำคัญไปกว่านั้นเขาเกลียดการต้องตื่นนอนในตอนเช้าเพื่อไปทำงาน มันน่าเบื่อและจำเจ สิ่งที่เขาทำไม่ได้สร้างอิมแพคอะไรเลย มันไม่ได้สร้างความเปลี่ยนแปลง และเขาไม่สามารถชี้ให้เห็นถึงความสำเร็จอะไรที่เป็นของเขาอย่างแท้จริงได้เลย
เขาเคยเชื่อว่าตัวเองจะกลายเป็นผู้ประกอบการ ได้เป็นผู้นำและสร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริง แต่ตอนนี้ความฝันนั้นได้ตายลงแล้ว เขารู้สึกเหมือนติดกับดักช่างน่าเศร้าเหลือเกิน
เรื่องราวนี้ทำให้เกิดคำถามหลายอย่างกับพวกเรา เมื่อถึงบั้นปลายชีวิตว่าเราจะหลีกเลี่ยงการใช้ชีวิตอย่างน่าเสียดายภายหลังได้อย่างไร
นิยามการเป็นผู้ประกอบการที่พยายามจะบอกใน speech คือการแสวงหาโอกาสโดยไม่สนใจทรัพยากรที่ตนมีอยู่ ณ ปัจจุบัน (เพื่อโต้แย้งกับเสียงค้านในใจของคนที่บอกไม่มีเงินทุน) และย้ำว่าการเป็นผู้ประกอบการ ไม่มีอุปสรรคภายนอกใดๆ เลย มีเพียงอุปสรรคที่เราสร้างขึ้นมาเองในใจเท่านั้น ให้ลองถามตัวเองด้วยคำถามว่า “ฉันจะทำอะไรกับชีวิต หากฉันรู้ว่าตัวเองจะไม่มีวันล้มเหลว”
ความเสี่ยงที่ใหญ่ที่สุดก็คือ เราอาจจะกลายเป็นคนที่มีสภาพจิตใจที่ไม่สามารถกลับไปเป็นลูกจ้างใครได้อีกเลย เราแค่ไม่อยากทำงานให้คนอื่นอีกแล้ว วลีที่น่าเศร้าที่สุดของคนวัยกลางคนคือคำว่า “รู้งี้” (I wish I had) ความเสียดายนั้นมันไม่อาจเยียวยาได้ จะดีกว่าไหมถ้าสามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่า “ฉันได้กล้าทำแล้ว และไม่มีอะไรต้องเสียใจ”
หากเราเลือกเส้นทางนี้แล้ว จงเมินเฉยต่อคนคอยบั่นทอน เพราะมีแนวโน้มสูงมากที่ผู้สนับสนุนเพียงกลุ่มเดียวของเราคือผู้ประกอบการคนอื่นๆ และคนที่มีความเชื่อมั่นในตัวเราอย่างหลับหูหลับตา ดังนั้น ลองนึกถึงผลกระทบที่เรามีต่อผู้อื่น นึกถึงการยืนหยัดเพื่อคุณค่าหรือหลักการบางอย่าง และใช้ชีวิตตามนั้นดีกว่า
เลยขอดึงบางส่วนหลังแกะคอนเทนต์ speech นี้ที่โดนเรามากที่สุดมาเล่าให้ฟัง (ตัวเต็มอ่านได้ด้านล่างสุด)
จุดที่ 1 – Hook Story สิ่งที่ทำให้เราชอบคือ Grousbeck ไม่ได้เปิดด้วยการสอน เขาเปิดด้วยการเล่าเรื่องลูกศิษย์คนนี้ให้เจ็บก่อน แล้วค่อยชี้ทาง ซึ่งพอแกะออกมาทั้ง speech มันใช้หลักนี้ตลอด คือทำให้คนฟัง “รู้สึก” ก่อน แล้วค่อยบอกว่าทำไง ถ้าสลับลำดับ สอนก่อนแล้วค่อยเล่าเรื่อง มันจะไม่ work เพราะคนต้องเจ็บก่อนถึงจะยอมฟัง
จุดที่ 2 – Risk Reversal Grousbeck ถามคำถามเดียวที่กลับหัวทุกอย่าง ทุกคนพูดเรื่องความเสี่ยงของการทำธุรกิจ แต่ขอถามหน่อยได้ไหมเคยคิดเรื่องความเสี่ยงของการเป็นลูกจ้างบ้างหรือเปล่า แล้วเขาก็บอกว่าบริษัทอาจค่อยๆ กลืนคุณเข้าไป โอบล้อมคุณ และกัดกินความทะเยอทะยานของคุณจนหมด โดยที่คุณไม่รู้ตัว ตรงนี้โดนเราเต็มๆ เพราะตอนที่ซีอีโอถามว่าจะไม่กลับมาทำการเงินจริงๆ หรอ สิ่งที่วนในหัวคือเสียดายโอกาส แต่ Grousbeck ทำให้เห็นว่าสิ่งที่ควรกลัวจริงๆ คือการถูกองค์กรกลืนจนความฝันตายไปเงียบๆ เหมือนคนอายุ 42 คนนั้น
จุดที่ 3 – Metaphor เขาตอกย้ำด้วยประโยคที่เราต้องหยุดอ่านซ้ำ 3 รอบ ความรู้สึกอุ่นใจที่ว่าทุกอย่างในชีวิตการงานกำลังไปได้ดี อาจเป็นแค่ความอุ่นใจจากการยืนอยู่กลางฝูง อ่านหลายรอบเพราะงงก่อน 55+ แต่พอเข้าใจมันช่วยทำลาย comfort zone หมดเลย เพราะถ้าคิดดูจริงๆ ตอนที่เราทำงานประจำ ก็รู้สึกว่าทุกอย่างโอเค เงินเดือนดี ตำแหน่งดี แต่ ‘โอเค’ กับ ‘มีความสุข’ มันคนละเรื่อง
จุดที่ 4 – Social Proof แล้วที่ทำให้เราเถียงกับ Grousbeck ไม่ออกเลยคือตรงนี้ เขาสอนที่ Stanford มากว่า 30 ปี เจอทั้งผู้ประกอบการและผู้บริหารระดับสูงมานับไม่ถ้วน แล้วเขาบอกว่า ผมแทบไม่เคยเจอผู้ประกอบการที่ประสบความสำเร็จแล้วไม่มีความสุข แต่ผมเจอผู้บริหารระดับสูงที่ประสบความสำเร็จแล้วไม่มีความสุขเยอะมาก นี่ไม่ใช่ quote จากโลกโซเชียลนะ นี่คือเดต้าจากคนที่เห็นมากับตา 30 ปี
จุดที่ 5 – The Close แล้วเขาปิด speech 30 กว่านาทีด้วยแค่ 2 คำ ‘Nice start’ แค่นี้ บอกกับเด็กจบ Stanford ที่คิดว่าตัวเองเจ๋งแล้วว่าที่ผ่านมาทั้งหมดมันแค่เริ่มต้น ซึ่งเรารู้สึกเหมือนกับตอนนี้เลย โพสต์เมื่อวานของเราคนชอบเยอะ มันก็ nice start สำหรับเราเหมือนกัน ยังมีอีกเยอะที่เราต้องทำ
ไม่รู้ว่าถ้าได้ฟัง speech นี้ตอนเรียนจบเราจะเริ่มทำธุรกิจเร็วกว่านี้ไหม (ตอนเริ่มทำ HOM ก็ 2016 นะหลังเรียนจบ 10 ปี) และอยากย้ำเสมอว่า เราไม่ได้บอกว่าการทำงานประจำ หรือการทำธุรกิจดีกว่า หรือ การทำธุรกิจตัวคนเดียว หรือธุรกิจมีพาทเน้อดีกว่า ทุกคนมีช่วงชีวิตของตัวเอง มีมุมมองแต่ละเรื่องของตัวเอง เราแค่มาเล่าการเดินทางของเราในวัยนี้ให้ทุกคนฟังนะ อย่าทะเลาะกันเลย
ปล. รูปนี้ปี 2017 pivot HOM เยอะมาก ที่แน่ๆ คือลดเตียง dorm ปัญหาน้อยกว่า มีเวลามากขึ้น เด็กๆ ก็อยู่ได้นาน ตอนนี้ก็กำลังจะปั้นโปรเจคเพิ่มอยู่
————-
Prompt ที่ได้จาก Dan Koe เรื่องการแกะคอนเทนต์ โดยจะแบ่งเป็น 4 หัวข้อใหญ่ Macro, Micro Analysis, Psychological Tactics และ Replication Guide แต่ละเรื่องต่างกันที่ Macro ไว้ดูโครงสร้างคอนเทนต์, Micro ดูรายละเอียดประโยค, Psychological ดูการเล่นกับใจคน และ Replication คือการถอดเป็นสูตรไว้ใช้เอง
MACRO ANALYSIS
Content Type: “Story-to-Conviction Arc” เปิดด้วยเรื่องเล่าที่สร้างความเจ็บปวด ปิดด้วยแรงกล้าที่ทำให้คนลุกขึ้นมาทำ
นี่ไม่ใช่ speech แบบสอน มันคือ speech แบบ “ทำให้คุณเจ็บก่อน แล้วค่อยชี้ทาง” เจ็บจากการเห็นตัวเองในเรื่องของคนอื่น
โครงสร้างทั้งหมด (7 ส่วน):
1. The Hook Story (เปิดด้วยเรื่องเล่า) นักเรียนเก่าอายุ 42 ปี รายได้ 7 หลัก แต่เป็น imposter และเกลียดงาน
2. The Big Questions (คำถามที่ทิ่มใจ) เมื่อนับทุกอย่างในชีวิต จะเหลืออะไร
3. The Two Poems (ภาพ 2 ขั้วของชีวิต) Prufrock ที่กลัวจนไม่ได้ทำอะไร กับ Murray ที่ commit แล้วจักรวาลขยับ
4. The Framework (5 attitudes ของ entrepreneur) สิ่งที่ต้องมี ถ้าจะเป็นผู้ประกอบการ
5. The Risk Reversal (กลับหัวเรื่องความเสี่ยง) ความเสี่ยงของการเป็นลูกจ้างอาจมากกว่าการทำธุรกิจเอง
6. The Ethics Layer (เรื่องจริยธรรม) ชื่อภารโรง ความเมตตา และการรับใช้
7. The Close (ปิดด้วยบทกวีและคำท้า) “Nice start. Go out, touch the skies.”
ทำไมลำดับนี้ถึง work เพราะมันเป็น emotional journey เริ่มจากความเจ็บปวด (เห็นตัวเองในคนอายุ 42) > สร้างความปรารถนา (อยากเป็นแบบ Murray ไม่ใช่ Prufrock) > ให้ framework ที่จับต้องได้ > กลับหัวความกลัว > เพิ่มมิติของความหมาย > ปิดด้วยแรงผลัก ถ้าสลับลำดับ มันจะไม่ work เพราะคนต้อง “เจ็บ” ก่อนถึงจะ “ฟัง”
MICRO ANALYSIS
ส่วนที่ 1: The Hook Story ทรงพลังที่สุดของทั้ง speech
“I’m an imposter, he said, and I’m miserable at work.”
ทำไม work เพราะก่อนประโยคนี้ Grousbeck วาดภาพคนที่ “ดูสมบูรณ์แบบ” well-dressed, confident, big smile, seven-figure income แล้วหักด้วยประโยคเดียว ช่วงห่างระหว่าง “ภาพที่เห็น” กับ “ความจริงที่รู้สึก” คือสิ่งที่ทำให้คนฟังหยุดหายใจ
เทคนิค: Pattern Interrupt + Curiosity Gap สมองคาดหวังว่าคนที่รวยและสำเร็จจะมาเล่าเรื่องดีๆ แต่กลับได้ยิน “I’m an imposter” ความขัดแย้งนี้ทำให้สมองต้องฟังต่อ
“42 years old, happily married, two wonderful children, prosperous, earning a seven-figure income…”
เทคนิค: Specificity Biasอไม่ได้บอกว่า “คนรวย” บอกว่า “42 ปี แต่งงานมีความสุข ลูก 2 คน รายได้ 7 หลัก” ยิ่งเฉพาะเจาะจงยิ่งรู้สึกจริง และที่สำคัญ คนฟังส่วนใหญ่เห็นตัวเองในนี้ เพราะนี่คืออนาคตที่พวกเขากำลังจะเดินไปหา
“Until recently, he believed he would become an entrepreneur, truly leading and making a difference, but now that dream has died. He feels trapped. How sad.”
“How sad” สั้นมาก 2 คำ แต่ทำงานหนักมาก มันไม่ได้บอกว่า “น่าสงสาร” มันบอกว่า “นี่อาจเป็นคุณ” ด้วยน้ำเสียงที่สงบ ไม่ dramatic ซึ่งทำให้มันน่ากลัวกว่า dramatic อีก
ส่วนที่ 2: The Big Questions
“When the counting is done in our lives, what will be left?”
เทคนิค: Mortality Framing บังคับให้คนฟังมองชีวิตจากจุดจบ ไม่ใช่จากจุดเริ่ม ซึ่งเปลี่ยนวิธีคิดทันที เพราะจากจุดเริ่ม “งานดีเงินเดือนสูง” ดูสมเหตุสมผล แต่จากจุดจบ “แล้วจะเหลืออะไร” มันเปลี่ยนทุกอย่าง
ส่วนที่ 3: The Two Poems genius ของ speech อยู่ตรงนี้
Grousbeck ไม่ได้ “สอน” ว่าควรกล้าหรือกลัว เขา วางภาพ 2 ภาพเทียบกัน แล้วปล่อยให้คนฟังเลือกเอง
Prufrock ภาพของคนที่กลัว: “an attendant Lord, advising the prince, deferential, glad to be of use, cautious… I was afraid”
Murray ภาพของคนที่ commit: “the moment one commits oneself, then providence moves too”
เทคนิค: Identity-Based Messaging ไม่ได้บอกว่า “คุณควรกล้า” แต่ถามว่า “คุณอยากเป็นคนไหน?” ซึ่งทรงพลังกว่ามาก เพราะคนไม่ชอบถูกสั่ง แต่คนชอบ “เลือก” ว่าจะเป็นใคร
“I have seen the moment of my greatness flicker.”
Grousbeck หยุดตรงนี้แล้วพูดว่า “Such a powerful line” การที่ speaker เองยังต้องหยุดชื่นชมประโยคนี้ ทำให้คนฟังรู้ว่า “ประโยคนี้สำคัญ ฟังให้ดี” เป็นเทคนิคง่ายๆ แต่คนไม่ค่อยทำ
ส่วนที่ 4: The Framework
ตรงนี้เปลี่ยนจาก emotional เป็น practical อย่างตั้งใจ เพราะหลังจากทำให้คนฟัง “อยากทำ” แล้ว ต้องให้ “วิธีเช็คว่าทำได้มั้ย” ลำดับสำคัญ ถ้าให้ framework ก่อน emotional setup คนจะไม่สนใจ
“Our working definition of entrepreneurship is the pursuit of opportunity without regard to the resources currently controlled.”
ประโยคนี้ทำงานหนักมาก มันทำลายข้อแก้ตัว “ไม่มีเงิน” ในประโยคเดียว
ข้อ 5: “A tolerance for ambiguity. That should not be confused with a love of risk.”
เทคนิค: Reframe คนส่วนใหญ่คิดว่า entrepreneur ชอบเสี่ยง Grousbeck บอกว่าไม่ใช่ มันคือทนกับความไม่แน่นอนได้ซึ่งเป็นคนละเรื่อง การ reframe นี้ทำให้คนฟังที่ไม่ชอบเสี่ยงรู้สึกว่า “อ๋อ แบบนี้เราก็ทำได้” ขยายกลุ่มคนที่รู้สึกว่า “เรื่องนี้เกี่ยวกับเรา”
ส่วนที่ 5: Risk Reversal จุดเปลี่ยนของ speech
“Can we please examine the risks of employment?”
ทั้ง speech ทุกคนฟังโดยสมมติว่า “ทำธุรกิจเท่ากับเสี่ยง ทำงานประจำเท่ากับปลอดภัย ตรงนี้ Grousbeck กลับหัวทั้งหมด
เทคนิค: Loss Aversion Flip แทนที่จะบอกว่าทำธุรกิจดียังไง เขาบอกว่าทำงานประจำเสียอะไร ซึ่ง Daniel Kahneman พิสูจน์แล้วว่าคนกลัวเสียมากกว่าอยากได้ 2 เท่า
“It may also insinuate you into its culture, envelop you, and consume your entrepreneurial ambitions, energies, and perspectives.”
คำว่า “insinuate” “envelop” “consume” เป็นคำที่ให้ภาพเหมือนถูกกลืน ไม่ได้บอกว่า “บริษัทแย่” แต่ให้ความรู้สึกว่า บริษัทกำลังกินคุณโดยที่คุณไม่รู้ตัว น่ากลัวกว่าการบอกตรงๆ มาก
“That warm sense of everything going well in your career may only be the body temperature at the center of the herd.”
นี่คือ metaphor ที่ดีที่สุดของทั้ง speech — “ความรู้สึกอุ่นใจในหน้าที่การงานที่คุณคิดว่ากำลังไปได้ดี อาจจะเป็นเพียงความรู้สึก ‘อุ่นใจ’ จากการเกาะกลุ่มไปกับคนส่วนใหญ่ (โดยที่คุณไม่ได้โดดเด่นหรือก้าวหน้าไปไหนจริง)” ประโยคเดียวทำลาย “comfort zone” ของคนฟังทั้งหมด
“I’ve rarely met an unhappy successful entrepreneur, but I’ve met many unhappy successful executives.”
เทคนิค: Social Proof + Contrast ไม่ได้ใช้สถิติ ใช้ประสบการณ์ส่วนตัว “I’ve met” ซึ่งมาจากคนที่สอนที่ Stanford 30 ปีและมี credibility สูงมาก
ส่วนที่ 6: The Ethics Layer
“What is the custodian’s name?”
เรื่องครูสอนพีชคณิตที่ถามชื่อภารโรง เปลี่ยน mood ทั้ง speech ทันที จากทำยังไงจะรวยเป็นทำยังไงจะเป็นคนดี ตรงนี้ทำให้ speech ไม่ใช่แค่สร้างแรงบันดาลใจให้ทำธุรกิจแต่เป็นสร้างแรงบันดาลใจให้ใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย
“We’ve all drunk from wells we didn’t dig and been warmed by fires we didn’t build.”
Metaphor ที่งดงามและ humble เตือนว่าทุกอย่างที่เรามี มาจากคนอื่นด้วย
ส่วนที่ 7: The Close
“Nice start.”
2 คำ หลังจาก speech 30+ นาทีที่เต็มไปด้วยบทกวี คำคม เรื่องเล่า ปิดด้วย “Nice start” มันบอกว่า “ทุกอย่างที่คุณทำมาจนถึงวันนี้ มันแค่เริ่มต้น” ทั้ง humble และ challenge ในเวลาเดียวกัน
PSYCHOLOGICAL TACTICS
ลำดับ emotional journey ของคนฟัง
นาทีที่ 1-3 Fear (กลัว) เรื่องคนอายุ 42 ที่ trapped คนฟังเห็นตัวเองในอนาคต
นาทีที่ 3-5 Existential Discomfort คำถามเรื่อง legacy, regret บังคับให้คิดจากจุดจบ
นาทีที่ 5-8 Relief และ Lightness Bojangles quote ผ่อนคลาย ก่อนจะ challenge ใหม่
นาทีที่ 8-12 Identity Choice Prufrock vs Murray คนฟังเลือกในใจว่าอยากเป็นใคร
นาทีที่ 12-18 Empowerment Framework 5 ข้อ และคำว่า “ไม่ต้องมีเงิน” รู้สึกว่า “ทำได้”
นาทีที่ 18-22: Paradigm Shift Risk of employment “ทำงานประจำอาจเสี่ยงกว่า?”
นาทีที่ 22-25: Moral Depth ชื่อภารโรง และ compassion ไม่ใช่แค่รวย แต่ต้องดีด้วย
นาทีที่ 25-28: Urgency และ Permission “Nice start” และ “Go out and touch the skies” ลุกขึ้นทำเดี๋ยวนี้
REPLICATION GUIDE — สิ่งที่เอาไปใช้กับ content ของคุณได้
1. เปิดด้วยเรื่องที่คนฟัง “เห็นตัวเอง” ไม่ใช่เรื่องของคุณ ตัวอย่าง Grousbeck ไม่ได้เปิดด้วย “ผมเป็นอาจารย์ Stanford” เขาเปิดด้วยเรื่องลูกศิษย์ที่ “ดูสำเร็จแต่ทุกข์” ซึ่งคนฟังเห็นตัวเองทันที สำหรับคุณเรื่องริอาที่ญี่ปุ่นทำหน้าที่เดียวกัน คนอ่านเห็นตัวเองในนั้น
2. วาง 2 ภาพเทียบกัน แล้วให้คนเลือก อย่าบอกว่า “ควรทำอะไร” ตัวอย่าง Prufrock vs Murray, Chaos CEO vs Velocity Founder สำหรับคุณ “คนที่ยังตอกบัตร vs พี่แดงที่ตีกอล์ฟเที่ยง” อย่าบอกว่า “ควรลาออก” แค่วางภาพ 2 ภาพ คนอ่านเลือกเอง
3. กลับหัวสิ่งที่คนคิดว่า “ปลอดภัย” ตัวอย่าง “Can we please examine the risks of employment?” สำหรับคุณ “ทุกคนพูดเรื่องความเสี่ยงของการทำธุรกิจ แต่ไม่มีใครพูดเรื่องความเสี่ยงของการเป็นลูกจ้างไปตลอดชีวิต”
4. ใช้ metaphor 1 อัน ที่ทำงานแทนคำอธิบาย 100 คำ ตัวอย่าง “That warm sense may only be the body temperature at the center of the herd” สำหรับคุณหา metaphor ที่อธิบาย “ความสบายที่อันตราย” ของงานประจำ ให้ได้ใน 1 ประโยค
5. ปิดสั้น หลังจากให้เยอะ ตัวอย่าง: “Nice start.” 2 คำ หลัง speech 30 นาที สำหรับคุณเขียนจบยาว ไม่ต้องสรุปซ้ำ ปิดด้วยประโยคเดียวที่ทิ้งไว้ในหัว
6. ใส่ “ความหมาย” ไม่ใช่แค่ “กลยุทธ์” ตัวอย่าง ชื่อภารโรง , “drunk from wells we didn’t dig” ทำให้ speech ไม่ใช่แค่ “ทำยังไงจะรวย” แต่ “ทำยังไงจะมีค่า” สำหรับคุณ HOM ไม่ใช่แค่ธุรกิจ มันคือ “ที่ที่คุณสร้างให้คนอื่นได้โอกาสเริ่มต้น” ใส่มิตินี้ใน content ด้วย
จุดอ่อนของ speech (มีจริง)
ส่วน framework 5 ข้อยาวเกินไป — energy ตกลงตรงนี้เพราะเปลี่ยนจาก storytelling เป็น lecture ถ้าตัดเหลือ 3 ข้อจะแน่นกว่า
ปิดท้ายซ้ำเล็กน้อย — มี quote จากหลายคนเรียงกันตอนท้าย (Deborah Rosado Shaw, May Sarton, Robert Frost) ถ้าเลือก 1 จะ impactful กว่า
สิ่งที่ตรงกับชีวิตคุณมากที่สุดจาก speech นี้
“Many people have waited on the platform for just the right train while life passed them by, only to be saddled with so many responsibilities that they eventually couldn’t get on any train. Don’t let that be you.”
หลายคนยืนรอรถไฟขบวนที่ใช่ จนชีวิตผ่านไป จนมีภาระเยอะจนขึ้นรถไฟไหนไม่ได้เลย — อย่าให้มันเป็นคุณ
คุณมี HOM มีครัว มีทักษะ มีเงินสำรอง มีทุกอย่างพร้อม — รถไฟจอดอยู่ตรงหน้าแล้ว
เป็นไง prompt แกะได้โหดมาก แถมจบด้วย guide ที่สอนเราอีก
Pavalin Blog 